Page 61 - kpi15341
P. 61
การผังเมือง
กับการพัฒนาเมือง
ช่วงสมัยเดียวของวาระการเป็นประธานาธิบดี 5 ปี จึงจะต้องเสร็จภายใน
ค.ศ.1960 แต่โครงการนี้ไม่ได้มีการวางแผนมาก่อนล่วงหน้า แผนพัฒนา
ประเทศบราซิลไม่เคยกล่าวถึงการย้ายเมืองหลวงเลย โครงการนี้เกิดขึ้นด้วย
อิทธิพลทางการเมืองเพื่อต้องการให้เป็นงานชิ้นโบว์แดงของรัฐบาล จึงไม่ได้มี
การเตรียมการรองรับทั้งสิ้นที่จะมาสนับสนุน และที่สำคัญคือไม่ได้มีการ
จัดสรรงบประมาณเพื่อการนี้ล่วงหน้า ซึ่งได้ส่งผลเสียด้านเศรษฐกิจทำให้
ประเทศบราซิลกลายเป็นประเทศยากจนติดอันดับโลก ในแง่ของการปกครอง
ก็ถึงขั้นสูญเสียระบอบประชาธิปไตยไปนานถึง 25 ปี
เมืองหลวงใหม่ของประเทศบราซิลเกิดขึ้นจากแนวความคิดที่จะ
แก้ปัญหาความไม่เท่าเทียมกันของการพัฒนาประเทศ ในช่วงเวลาดังกล่าว
การพัฒนากระจุกตัวอยู่ในเขตชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกเกิดกลุ่มเมืองขนาด
กลางและขนาดใหญ่ โดยมีเมืองริโอ เดอ จาเนโร (Rio de Janeiro) และ
เมืองเซาเปาโล (Sao Paolo) เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีความเจริญ
มากที่สุด นับเป็นเอกนครของบราซิล ในขณะที่บริเวณอื่นๆ ของประเทศ
ด้อยพัฒนาและล้าหลังอยู่มาก พื้นที่ชนบทส่วนใหญ่เป็นป่าไม้และพื้นที่
เกษตรกรรม รัฐบาลมีแผนที่จะกระจายการพัฒนาไปสู่พื้นที่ชนบท ผนวกกับ
กระแสความคิดภายในประเทศที่คาดว่าใน ค.ศ. 2000 บราซิลจะเป็นหนึ่ง
ในสี่มหาอำนาจของโลกเคียงข้างกับสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต และ
สาธารณรัฐประชาชนจีน ดังนั้นจึงต้องการมีเมืองหลวงที่นอกจากจะเป็น
ศูนย์กลางการปกครองของประเทศแล้ว ยังต้องเป็นศูนย์กลางการบริหาร
ราชการของโลกด้วย ซึ่งรัฐบาลได้แปลความต้องการดังกล่าวออกมาเป็น
โครงการเมืองหลวงแห่งใหม่ ที่อยู่ตอนกลางของประเทศเพื่อสามารถให้
บริการกับทุกพื้นที่ในประเทศไทยได้อย่างสะดวกทั่วถึง และตั้งอยู่ในพื้นที่
ด้อยพัฒนาซึ่งอยู่ห่างจากเมืองศูนย์กลางธุรกิจคือ ริโอ เดอ จาเนโร และ
สถาบันพระปกเกล้า
