Page 63 - kpi15341

การผังเมือง
กับการพัฒนาเมือง

นำเงินงบประมาณของประเทศไปลงทุนให้กับคนของรัฐและคนที่มีอำนาจ
เท่านั้น คนระดับล่างจึงหันไปให้การสนับสนุนกลุ่มทหารอันนำมาซึ่งการ
ปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบประชาธิปไตยเป็นระบบเผด็จการ
ทหารที่มีอำนาจอยู่อย่างยาวนานถึง 25 ปี โดยมีฐานบัญชาการและการ

ปกครองอยู่ที่นครบราซิเลียนี่เอง กล่าวได้ว่ารัฐบาลประชาธิปไตยสร้างเมืองนี้
เพื่อรัฐบาลทหารที่ล้มล้างตนเองโดยแท้ ส่วนในแง่ของการกระจายการพัฒนา

ไปสู่ชนบทนั้นก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะไม่มีการสร้างเมืองขนาดกลางใน
พื้นที่ด้อยพัฒนาเพื่อส่งถ่ายความเจริญจากพื้นที่เศรษฐกิจหลักด้านชายฝั่ง
ทะเลตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมืองริโอ เดอ จาเนโร และเซาเปาโล
อีกทั้งการมีเมืองหลวงอยู่ตรงกลางของประเทศยิ่งทำให้เกิดการเดินทางใน

การติดต่อที่ไกลขึ้นระหว่างกิจกรรมเศรษฐกิจกับด้านการปกครอง

เปรียบเทียบกรณีศึกษา

เมื่อประมวลสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศบราซิล และโครงการศูนย์ราชการ
และเมืองใหม่ที่กิ่งอำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทราแล้วพบว่า การย้าย
หน่วยงานราชการไปรวมกันที่ศูนย์ราชการแห่งใหม่หรือที่เรียกว่าเมืองหลวง

ใหม่ ไม่ใช่เครื่องมือที่ดีในการกระจายการพัฒนาเพื่อก่อให้เกิดความเท่าเทียม
กันในทุกพื้นที่ของประเทศ และไม่ใช่เครื่องมือที่เหมาะสมในการแก้ปัญหา
เอกนครอีกด้วย การย้ายกิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่งออกไปจากศูนย์กลางเดิมที่มี

ปัญหาเอกนครเรียกว่า “การต่อต้านความเป็นเอกนคร” (Counter
Primacy) ที่มุ่งจะลดบทบาทและปัญหาความแออัดของศูนย์กลางเท่านั้น
แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ได้ช่วยกระจายความเจริญออกไปสู่ชนบท เพราะ

แนวทางดังกล่าวขัดแย้งกับลักษณะของเมืองที่จำเป็นต้องมีทุกกิจกรรมเพื่อ

สถาบันพระปกเกล้า