Page 55 - kpi15341
P. 55
การผังเมือง
กับการพัฒนาเมือง
ไปรวมกันในศูนย์ราชการและเมืองใหม่เลย แสดงให้เห็นว่าโครงการนี้เกิดขึ้น
โดยปราศจากการสนับสนุนจากนโยบายระดับชาติ ที่เน้นการกระจายการ
พัฒนาให้เกิดความเท่าเทียมกันในทุกพื้นที่ ซึ่งรวมไปถึงการกระจายหน้าที่
การปกครองไปสู่ท้องถิ่นตามลำดับศักย์ที่ถูกต้องด้วย มิใช่การย้ายที่ของการ
ปกครองแบบรวมศูนย์ อีกทั้งการเป็นโครงการที่ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในนโยบาย
ระดับชาติ จึงขาดการสนับสนุนจากนโยบาย แผน และโครงการอื่นๆ ทั้งยัง
นำมาซึ่งความขัดแย้งระหว่างแผนและโครงการต่างๆ ซึ่งจะส่งผลเสียต่อระบบ
เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติอย่างมากมาย
ประเด็นสำคัญที่ทำให้โครงการนี้เกิดขึ้นได้ คือ การอ้างว่าเป็นวิธีการ
อย่างหนึ่งที่จะกระจายความเจริญออกสู่ภูมิภาค ซึ่งเป็นไปตามนโยบายหลัก
ของประเทศ และยังสามารถแก้ไขปัญหาเอกนครได้อีกด้วย แต่เมื่อพิจารณา
ในตัวแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 เป็นต้นมา พบว่า
วิธีการที่กำหนดในแผนชาติทั้งสองนี้ คือ นโยบายที่จะกระจายการพัฒนาไปสู่
ส่วนภูมิภาคโดยผ่านเมืองหลัก เมืองรอง (Intermediate Town) คือ การ
พยายามสร้างเมืองลำดับรองๆ จากเอกนครขึ้นมาเพื่อรองรับกิจกรรมระดับ
รองที่กระจายออกมาจากเอกนคร (กิจกรรมระดับรองเหล่านี้ในอดีตจำเป็น
ต้องรวมอยู่ในเอกนครเนื่องจากไม่มีเมืองระดับรองที่มีบทบาทเหมาะสม
มารองรับ) โดยมีเมืองเชียงใหม่ ขอนแก่น นครราชสีมา ชลบุรี และสงขลา-
หาดใหญ่เป็นเมืองหลักในแต่ละภาค ซึ่งจะเป็นการลดความแออัดและลด
อิทธิพลของเอกนครที่มีต่อประเทศในรูปแบบของปัญหาเอกนครที่จะมีเมือง
หนึ่งที่มีอิทธิพลมากกว่าเมืองอื่นๆ อย่างชัดเจนทั้งขนาด เศรษฐกิจ และความ
หลากหลายของกิจกรรม และจะไม่มีเมืองลำดับใกล้เคียงกับเอกนครเลย แต่
ในประเทศที่มีการกระจายการพัฒนาไปอย่างทั่วถึง จะมีเมืองทุกลำดับศักย์
และจะมีการพึ่งพาระหว่างเมืองอย่างเหมาะสม
สถาบันพระปกเกล้า
