Page 14 - kpi17730

นอกจากนี้ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นยังมีอำนาจหน้าที่ในการบริหารจัดการทรัพยากร
ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมตามที่กฎหมายเฉพาะอื่นๆ กำหนด ซึ่งส่วนใหญ่ได้ให้อำนาจแก่ผู้บริหาร

ท้องถิ่น หรือเจ้าหน้าที่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้สามารถดำเนินงานในฐานะ “เจ้าพนักงาน
ท้องถิ่น” หรือ “เจ้าหน้าที่ซึ่งมีอำนาจอนุญาตตามกฎหมาย” หรือ “พนักงานเจ้าหน้าที่”
ยกตัวอย่างเช่น ทองถิ่นสีเขียว

= พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535

พ.ร.บ.ฉบับนี้กำหนดให้ผู้บริหารท้องถิ่นเป็น “เจ้าพนักงานท้องถิ่น” มีอำนาจหน้าที่จัดทำ
แผนปฏิบัติการเพื่อลดและขจัดมลพิษในเขตควบคุมมลพิษ (มาตรา 60), ออกใบอนุญาตผู้รับจ้าง

ควบคุมหรือรับจ้างให้บริการบำบัดน้ำเสียหรือกำจัดของเสีย (มาตรา 73), กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ
และเงื่อนไขให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองแหล่งกำเนิดมลพิษจัดส่งน้ำเสียหรือของเสียจากแหล่งกำเนิด
ไปให้ผู้รับจ้างให้บริการทำการบำบัดหรือกำจัด (มาตรา 74), กำหนดวิธีการชั่วคราวสำหรับการบำบัด

น้ำเสียหรือกำจัดของเสียจนกว่าจะได้มีการก่อสร้าง ติดตั้ง และเปิดดำเนินงานระบบบำบัดน้ำเสียรวม บทนำ
หรือระบบกำจัดของเสียรวม (มาตรา 75), รวบรวมรายงานสรุปผลการทำงานของระบบ หรืออุปกรณ์
และเครื่องมือสำหรับควบคุมการปล่อยทิ้งอากาศเสียหรือมลพิษอื่น ระบบบำบัดน้ำเสีย หรือระบบ

กำจัดของเสียประกอบความเห็นของตนส่งไปให้เจ้าพนักงานควบคุมมลพิษ (มาตรา 81) และเป็น
ผู้จัดเก็บค่าบริการ ค่าปรับ และเรียกร้องค่าเสียหายในส่วนที่เกี่ยวข้องกับระบบบำบัดน้ำเสียรวมหรือ
ระบบกำจัดของเสียรวม (มาตรา 93)

พ.ร.บ.ฉบับนี้ยังกำหนดให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นผู้ดำเนินงานและควบคุมการทำงาน
ของระบบบำบัดน้ำเสียรวมหรือระบบกำจัดของเสียรวม โดยสามารถว่าจ้างได้ (มาตรา 77) และ
สามารถกู้ยืมเงินกองทุนสิ่งแวดล้อม เพื่อจัดให้มีระบบบำบัดอากาศเสียหรือน้ำเสีย ระบบกำจัดของ

เสียหรืออุปกรณ์อื่นใด สำหรับใช้เฉพาะในกิจการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (มาตรา 23 (2))

= พระราชบัญญัติการสาธารณสุข พ.ศ. 2535 แก้ไขเพิ่มเติมโดย
พระราชบัญญัติการสาธารณสุข (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2550

พ.ร.บ.ฉบับนี้เป็นกฏหมายที่คุ้มครองด้านสุขลักษณะและการอนามัยสิ่งแวดล้อมหรือ
การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมซึ่งครอบคลุมทั้งกิจกรรม การกระทำทุกอย่าง และกิจการประเภทต่างๆ
ที่มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพอนามัยของประชาชน ตั้งแต่ระดับชาวบ้าน ครัวเรือน ชุมชน

ตลอดจนกิจการขนาดเล็ก ขนาดใหญ่ อันได้แก่ หาบเร่ แผงลอย สถานที่จำหน่ายอาหาร ตลาด
กิจการที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพประเภทต่างๆ รวมทั้งการเลี้ยงหรือปล่อยสัตว์ กฎหมายฉบับนี้
ให้อำนาจแก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการออกข้อกำหนดท้องถิ่นเพื่อใช้บังคับในเขตท้องถิ่นนั้นๆ

และให้ผู้บริหารท้องถิ่นเป็นเจ้าพนักงานท้องถิ่น ซึ่งมีอำนาจหน้าที่ในการควบคุมดูแล โดยการออก

สถาบันพระปกเกลา 7