Page 33 - kpi15341
P. 33
การผังเมือง
กับการพัฒนาเมือง
ประชากร เพื่อให้สามารถวางแผนและดำเนินการทางด้านสาธารณูปโภคและ
สาธารณูปการได้อย่างเหมาะสมและพอเพียงต่อความต้องการในแต่ละบริเวณ
จะกำหนดโดยอัตราส่วนระหว่างพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area
Ratio หรือ FAR) ซึ่งยึดโยงจำนวนประชากรกับพื้นที่การใช้สอยพื้นที่อาคาร
พื้นฐานแนวความคิดในการวางผังเมือง
เมื่อ 40 - 50 ปีที่ผ่านมา แนวความคิดในการวางผังเมืองรวมมีพื้นฐาน
ตามหลักการของ Rational Model ซึ่งเป็นการวางผังเมืองรวมแบบวางแผน
ระยะยาว มีกระบวนการที่เป็นระบบ โดยเริ่มตั้งแต่การตั้งเป้าหมายไปจนถึง
การนำแผนไปปฏิบัติ ต่อมาเมื่อ 30 ปีที่แล้ว พื้นฐานแนวความคิดในการ
วางแผนได้ปรับตัวใหม่ โดยให้ความสนใจกับการมีส่วนร่วมและสร้างการ
ยอมรับของประชาชน อีกทั้งยังคำนึงถึงผลกระทบของแผนที่มีต่อส่วนรวม
มากขึ้น หลังจากยุคดังกล่าวพื้นฐานแนวความคิดในการวางแผนได้เปลี่ยนไป
1
เน้นที่กระบวนการตัดสินใจของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการวางแผนมากขึ้น
จึงหันมาให้ความสนใจกับความเห็นของพลเมืองที่มีต่อแผน และผลกระทบ
ต่อพลเมืองแต่ละบุคคลเป็นสำคัญ ซึ่งรวมถึงการควบคุมแผนและงบประมาณ
ในการปฏิบัติตามแผนด้วยเพื่อพิสูจน์การบรรลุวัตุประสงค์ของผังนั้นๆ
Alden และ Morgan กล่าวว่า การวางแผนสำหรับพื้นที่ใดๆ หมายถึง
การกำหนดการเปลี่ยนแปลงในพื้นที่นั้นๆ กระบวนการจัดทำให้เกิดการ
เปลี่ยนแปลงจะต้องเป็นกระบวนการวิทยาศาสตร์ คือ มีการพิสูจน์สมมติฐาน
นั่นคือ แผนผังที่จัดทำออกมาจะต้องมีการประเมินในขั้นตอนการปฏิบัติผัง
1 ในบางกรณีนักวางแผนได้ให้ความสำคัญกับความเห็นของประชาชน
เป็นหลัก และยืนอยู่ข้างประชาชนแทนที่จะทำตนเป็นฝ่ายรัฐ เรียกหลักการดังกล่าวว่า
Advocacy Planning
สถาบันพระปกเกล้า
